Geluk is meer dan welvaart

Elk mens wil gelukkig zijn. Maar de praktijk wijst uit, dat bij toename van de welvaart het gelukkig zijn van de mensen geen evenredige tred houdt. Gelukkig niet zou ik zeggen.

Het is misschien wel mogelijk dat er in de derde wereld procentueel meer mensen wonen die gelukkig zijn dan in Amerika. En in Europa.
Maar dit is allemaal gemakkelijk geschreven. Het werkelijke gelukkig zijn betekent:
1 een geest bezitten die is ingesteld op de medemens
2 een doel hebben om naar te streven
3 een lichaam hebben om praktisch bezig te zijn, evenwichtig met wat de geest wil en
4 de omstandigheden die het mogelijk moeten maken om bovenstaande doelen te bereiken.

Gaan we nu vanuit deze stelling Nederland bekijken, dan zien we dat de mens in principe (1) geen geest bezit om zich voor een ander in te zetten, (2) geen doel meer heeft of weet om zich voor in te zetten, (3) wel over het lichaam beschikt om het eventueel uit te voeren, (4) de levensomstandigheden wel aanwezig zijn. Met andere woorden, constateren wij dat gelijk met de groei van de welvaart de geest verarmt. Het evenwicht tussen lichaam en geest is ernstig verstoord.

Hoe komt dat nu? Wat zijn daar nu de oorzaken van? Ik geloof, dat het ongelukkig zijn van de Nederlandse bevolking hand in hand gaat met de groeiende wetenschap, dat we eigenlijk niet weten waarvoor we leven. Dat gaan we steeds pijnlijker beseffen. Als mens, als persoon, tel je niet meer mee als iets dat leeft, dat gevoel heeft.
Je wordt behandeld als een deel van een productieapparaat. Duidelijk wordt het steeds meer, dat het tussen de televisietoestellen en de tweedehands auto's door blijkt dat de economie niet voor ons is, maar dat wij er voor de economie zijn.
Dat maakt de mens ongelukkig.

Wanneer men televisie, eigen huis of auto afweegt tegen dreigende fusie of ontslagen, dan wint het laatste.
Als je dan nog door diezelfde TV bewust wordt gemaakt van de toekomst in de wereld, geeft het heus wel redenen om ongelukkig te zijn.
Gelukkig maar, anders zouden we inslapen.
En dat dreigde bijna de ouderen te gebeuren.
Dat is dan ook de reden dat de jongeren eigenlijk tweemaal zo hard willen gaan.
Wij zijn het niet waard in deze welvaart te leven, wanneer we onze geest niet in diezelfde mate verrijken.
Wanneer men dat doet, neemt men geen genoegen meer met deze welvaart, zolang deze niet over de gehele wereld gelijk is verdeeld.

Gelukkig zijn? Ja! In deze wereld?? Nee!!