Wat is ontwikkeling van de mens

Wat is een mens eigenlijk? Of beter gezegd: Wat zou een mens moeten zijn?
Een mens is een levend wezen. Dat is een belangrijk punt. Vooral t.o.v. allerlei instrumenten en apparaten om ons heen. Maar ook in de geest van de mens vinden allerlei ontwikkelingen plaats waarbij we ons af moeten vragen of deze ontwikkelingen werkelijk stappen vooruit zijn naar het ideale mens zijn.
Zijn maatschappijstructuur en productie apparaat werkelijk de middelen die ons omhoog kunnen stuwen naar een niveau, dat ons gelukkig maakt?

Nee, niet zoals het nu functioneert. In het verleden werd de gewone arbeider gewoonweg uitgebuit ter meerdere glorie van de werkgever. Nu krijgen de werknemers zo heel langzamerhand ook een deel van de enorme winsten.
Maar, het hele systeem is te eng, de maatschappijstructuur is te smal. Want wat is de definitie van het werkelijke menszijn?
Is dat niet het gelukkig zijn?
Maar dan een gelukkig zijn in een heel diepe betekenis?
En die mensen vinden we niet in onze maatschappij. Waarom niet? Welk mens kan en mag gelukkig zijn wanneer hij weet dat andere mensen het niet zijn?

Gelukkig zijn betekent namelijk ook nog gewoon vrede. Maar onze maatschappijstructuur is opgebouwd door uitbuiting van vroegere koloniën. Wat blijkt nu? De ene mens mag niet en kan niet echt gelukkig zijn als de andere mens het niet is. Vrede kan alleen maar bestaan bij gelijke kansen en gelijke mogelijkheden.
Het houdt in dat honger in de gehele wereld moet zijn verdwenen.
Het hoeft geen nummersysteem te worden.
Ieder mens moet gelijke kansen krijgen om zijn talenten te benutten, al naar gelang zijn mogelijkheden en zijn behoefte.
En dan mogen er best verschillen in inkomsten bestaan.
Wanneer de werkverschaffing, dus het productie apparaat en de mens die daaraan of daarin werkt, maar duidelijk op elkaar afgestemd zijn. In die situatie is vrede op aarde mogelijk. Maar dat is nog ver weg.

Wij ontkomen er niet aan dat zo’n situatie pas kan ontstaan wanneer onze maatschappij tot op de grond toe wordt afgebroken.
Omdat de basis van deze maatschappij verkeerd is opgebouwd.
Wie dat niet inziet of wie dat te ingrijpend vindt, is een bekrompen mens die geen rekening wil houden met zijn naaste die ook mens is en als zodanig ook recht heeft op zijn menselijk geluk. Meestal komen dergelijke bezwaren van die mensen die het zelf nogal aardig gerooid hebben en die nu de consequenties niet kunnen overzien van de stelling die zojuist werd uiteengezet, hoewel ze in hun hart wel degelijk weten dat het juist is.
Men heeft het er niet voor over.

Maar we hoeven het niet zelf te doen hoor, we kunnen ook rustig genieten, egoïstisch als we zijn, en wachten op de rekening die we vroeg of laat gepresenteerd krijgen door de derde wereld. Misschien zijn we er dan wel niet meer en lopen we het zodoende wel mooi mis. Dan kunnen we onze kinderen het laten opknappen. Maar of die rekening in alle rechtmatigheid gepresenteerd zal worden, is maar de vraag, maar we hebben ons dan niets te verwijten en ook hun niet vanwege dat goede voorbeeld dat wij hun steeds gegeven hebben, weet u wel?
Werkelijke vrede ontstaat pas dan wanneer er werkelijk geluk bestaat en werkelijk geluk bestaat pas wanneer alle mensen de mogelijkheid krijgen om deze te verkrijgen.

Als Christenen zijn we dan ook verplicht onze dankbaarheid t.o.v. God tot uitdrukking te brengen tot onze naaste, niet alleen door een gave in de collectezak of een gebed per week, maar vooral ook actie voor onze naaste. Voor een betere wereld. En dan hebben alle ontwikkelingen op technisch en wetenschappelijk terrein wel zin. Omdat dan alle uitvindingen voor alle mensen op aarde een verbetering, verhoging en verdieping van het welzijn betekent. Maar slechts dan wanneer de andere mens in het middelpunt staat.