1973

Dit epistel is voor jou

Ik weet niet wie je bent, maar dat is in dit verhaal ook niet zo belangrijk. Beter is het misschien dit verhaal op te dragen aan ‘mijn lief dagboek’, maar dat heb ik niet.
Ik ben dat ook niet van plan aan te schaffen, want dan ligt dat daar maar ergens in de kast. Op slot.
En de bedoeling van dit verhaal is allerminst om ergens diep weggeborgen te blijven. Niet in de kast.
Maar ook niet in mijn hart.
Vandaar.

Wat nu gaat volgen moet gelden als een stukje informatie over mijzelf. Het vertelt iets over mijn gevoelens en gedachten, mijn overtuiging en opdracht die ik voor mijzelf zie liggen.
Het zegt iets over doorgemaakte ontwikkelingen, maar ook iets over mijn dagelijkse praktische handelen.
Ik ga proberen dit op een erg begrijpelijke wijze op papier te zetten.
Niet dat ik jouw intellectuele vermogens zou onderschatten, maar wel om de kans op onduidelijke interpretaties, welke soms verkeerd zijn, zoveel mogelijk te voorkomen.
Er blijven dan, denk ik toch nog wel genoeg vraagtekens over. Deze manier van opschrijven geeft niet alleen de mogelijkheid aan jou om kennis met mij te maken, maar geeft ook mijzelf de kans de dingen weer eens op een rijtje te zetten en daar is soms wel eens behoefte aan.

Misschien kan ik het beste trachten in enkele zinnen te verwoorden, wat en wie ik denk te (willen) zijn en dat naar een reeks van onderwerpen toe uitwerken. Zonder daarbij echter volledig te kunnen zijn, zal dat waarschijnlijk toch een klein beeld kunnen geven.
Bedenk dat ik, zowel om één en ander simpel te houden, als wel om kort te blijven, wel eens zal generaliseren. Meestal doe ik dat dan bewust.

Ik ben een mens.
Derhalve heb ik verstand en gevoel. Het verstand is mij aangepraat. Het gevoel is mij eigen. M'n verstand en gevoel bij elkaar opgeteld geeft een uitkomst aan waarin cultuur, aanleg, milieu, opvoeding en kennis verenigd zijn.
Vanuit die veelheid van aspecten tracht ik mij een beeld te vormen van mijzelf. Daarin weglatend wat er niet in thuishoort. Het beeld is compleet als ik dood ben.
Geen dag eerder. Iedere dag leveren talloze ervaringen op, die hun plaats verdienen en die dan ook door mij als waardevol beoordeeld moeten worden. Dit vraagt verwerking van mijn problemen.

Ik ben een mens.
Ik ben een gelovig mens. Ik geloof in een absolute kracht welke aanwezig is, maar boven de mensen uitstijgt. Liefde.
Ik ben ervan overtuigd dat deze liefde in staat is praktisch in ons leven door te werken. Voorwaarde hiervoor is het geloof in die liefde.
Hoe verschillend godsdiensten en mensen in alle eeuwen dan ook deze kracht hebben genoemd. Hoe liefdeloos deze godsdiensten en mensen soms ook waren.
Vanuit mijn opsomming van aspecten welke mij gevormd/misvormd hebben, is mijn oprechte gevoel voor en van liefde het enige niet-destructieve gevoel dat ik bezit.
Alle andere gevoelens maak ik hieraan ondergeschikt.

Wat bedoel ik nu met een vaag woord als liefde?
Met liefde bedoel ik een totale acceptatie van jezelf en de ander.
Zowel naastenliefde als eigenliefde zijn onafscheidelijke vrienden van elkaar... als het echt is.
En als het niet echt is, geloof ik niet in hun beider bestaan.
Dan is naastenliefde een surrogaat soort eigenliefde met een omweg.

Jezelf accepteren en je naaste, de ander accepteren.
Dat is ons nooit geleerd.
Ik noem het zo: je verstand – al je kennis, alles wat je is aangepraat en alles wat je aan redelijke vermogens bezit – in dienst stellen van je gevoel.
Accepteren dat jouw gevoel van liefde jouw enige gevoel is, waarbij je kunt blijven bestaan.
Accepteren dat andere gevoelens wel eens sterker lijken dan de liefde. Je maakt daarmee echter jezelf kapot. En anderen.
Accepteer die andere gevoelens, het heeft geen zin ze te ontkennen, maar stel alle vermogens die je hebt in het werk om jouw gevoel van/voor liefde sterker te maken.
Naarmate jouw gevoel voor liefde sterker wordt, naarmate ook je overtuiging groeit, dat andere gevoelens – hoe reëel en 'menselijk' ook – slechts voortkomen uit onvermogen en derhalve destructief zijn.
Naarmate jouw gevoel voor liefde groeit, zullen andere – tegengestelde – gevoelens verdwijnen. Een proces.
En naarmate je jezelf meer en meer accepteert!
Omdat je meer en meer van jezelf/ jouw liefde/ jouw onvermogen begrijpt.

Het accepteren van de ander is een proces, wat in de aard precies hetzelfde verloopt.
Omdat die ander uit wezenlijk dezelfde elementen is opgebouwd. Ook al verschillen vermogens, huidskleur, cultuur of opvoeding. Binnen mijn overtuiging is het goed egocentrisch te zijn, omdat het proces jezelf lief te (leren) hebben, direct gekoppeld is aan het proces de ander lief te (leren) hebben.
Zodra deze processen ontkoppeld zijn, wordt de Liefde tot liefde met een kleine l, en wordt egocentriciteit volstrekt egoïsme. Bekijk met deze kennis de wereld – jouw wereld – om je heen maar eens.
Wat is echt?

Wat doe ik hier nu mee in de praktijk?
M.a.w. hoe denk ik over verschillende aspecten van het leven?

Ik heb de volgende onderwerpen uitgekozen, om er met een aantal – mogelijk generaliserende – woorden mijn houding in uit te laten komen.

Deze onderwerpen:

  • Normen en waarden
  • Oorlog en vrede; agressie
  • Egocentriciteit en egoïsme
  • Liefde en seksualiteit
  • Relaties

Maar, hieraan vooraf gaat een duidelijke voorkeur voor het ‘wie’ i.p.v. het ‘wat’.
Wanneer mensen elkaar op basis van deze liefde ontmoeten, is het volmaakt onbelangrijk wat deze mensen zijn, wat ze doen of laten. Veel belangrijker is de vraag wie deze mensen zijn. Dat is de belangrijkste vraag teneinde de ontmoeting mogelijk te maken en te houden.
Wanneer derhalve deze ontmoeting tot stand is gekomen, is feitelijk het ‘wie’ geaccepteerd en wordt het ‘wat’ begrepen. Ook al zal het ‘wat’ niet allemaal even goed zijn. De één zal dat dan echter nooit voor de ander bepalen, vanuit de wetenschap dat ieder mens in z'n gelijkheid verschillend is, en hijzelf ook bij lange na niet altijd aan het/zijn ‘wat’ toekomt dat in overeenstemming met het/zijn ‘wie’ is.

Het is mogelijk dat uit de volgende bespreking van onderwerpen, naast een generaliserend karakter, ook een grote eigengereidheid spreekt. Daar kan ik weinig aan doen.

normen en waarden

De normen en waarden die ik ken en accepteer, heb ik in bovenstaand stukje al genoemd. Alle overige en bestaande normen en waarden zijn naar mijn mening normloos en derhalve waardeloos. Het zijn slechts regels, opgesteld om mensen, welke aan die liefde niet toekomen, te verhinderen dat ze elkaar volledig en al te direct opvreten.

oorlog en vrede; agressie

Angst en frustratie zijn noodzakelijke voorwaarden voor het ontstaan van agressie. Een destructief gevoel, hoe reëel soms ook. Het dient bij anderen – en jezelf – geaccepteerd te worden. Begrepen te worden. Maar ook gezien te worden als onvermogen.
Meer kennis, energie, waardering en geloof opbrengen voor je gevoel van liefde van jezelf in relatie tot die ander maakt angst en frustratie = agressie steeds meer overbodig.
Oorlog is daarbij slechts een georganiseerd stuk frustratie. Georganiseerde destructiviteit.

egocentriciteit - egoïsme

Hij die egocentrisch is, realiseert zich, dat hij het middelpunt vormt van zijn wereld. Vanuit dit centrum kijkt hij de wereld in. Zijn wereld. Dus altijd een andere wereld dan die van de ander. Gekoppeld aan mijn eerder genoemde overtuiging betekent dit een besef, zelf in het centrum van jouw wereld te staan, zoals ieder ander dat ook staat. Besef en acceptatie van deze wetenschap maakt egocentrisch.
Zodra echter deze wetenschap plaats moet maken voor het simpele en dagelijks voorkomende praktische feit, dat mijn visie vanuit mijn wereld belangrijker is dan de jouwe, dan wordt egocentriciteit gedegradeerd tot egoïsme en de liefde die ook dan nog voortkomt, kan uitsluitend in bezitsdrang geuit worden.

liefde en seksualiteit

De ontmoeting tussen mensen op basis van bovengenoemde liefde tilt pure menselijke verhoudingen uit de sfeer van egoïsme en bezitsdrang. Ook allerlei seksuele aspecten, bevrijd van enge onwezenlijke beperkingen, dragen bij aan de ontwikkeling van een groeiende liefde tussen mensen die elkaar zoeken en ontmoeten. Het huwelijk is een bij uitstek geschikte vorm om tot ‘ontmoeten’ te komen. Echter, iedere andere relatie vraagt om wezenlijk dezelfde inhoud. Verschillen tussen mensen onderling op tal van praktische punten maakt het huwelijk onmogelijk of ongewenst.

relaties

Op ieder moment en op iedere plaats in iedere maatschappij ontmoeten mensen elkaar. Overal waar de wens aanwezig is elkaar werkelijk te ontmoeten, zijn alle middelen en mogelijkheden daartoe, juist.
Dit uiteraard onder voorbehoud van het feit, dat er binnen het individuele proces waarde aan al die middelen en mogelijkheden wordt toegekend en men er – wederzijds – aan toe is.

tenslotte

Wanneer jou deze overtuiging aanspreekt, zul je het in onze maatschappij erg moeilijk krijgen. Er is erg veel begrip voor nodig om met liefde te kunnen zien hoe mensen zichzelf en elkaar kapot maken. Hoe men regels opstelt om de ‘bijtenden te scheiden’ i.p.v. te verzoenen.
Hoe op basis van macht alle middelen worden verdeeld. Hoe normen ondergeschikt worden gemaakt aan macht, brood en spelen.

Ook zal het je veel begrip kosten om te ervaren dat je in je hart anarchistisch bent zonder er iets mee te kunnen doen.
Dat je socialistisch bent met een sterk liberaal accent.
Dat je liberaal bent maar zo links als maar mogelijk is.
Kortom, je voelt je boven regels en systeem verheven.
Je bent het ook en zult dan ook erg slecht begrepen worden.
Liefde plaatst je in de volmaakte vrijheid.
Een vrijheid waarin iedereen zijn plaats zou kunnen vinden, maar ook een vrijheid waarin je tot je eigen grenzen komt.
Je komt namelijk tot de grens van wat je wel en wat je niet meer accepteert.
Accepteer dat en leef ermee. Alleen dan verschuiven de grenzen. En zal je liefde groeien.

En hoe vaak je ook veroordeeld zult worden door je omgeving, hoe vaak die werkelijke ontmoeting ook uit zal blijven, hoe klein jouw praktische, concrete bijdrage aan de samenleving ook zal zijn of beoordeeld zal worden: je wordt gezien in alles wat je zegt en doet en wellicht zijn er mensen die over jou willen nadenken.

Maar ook zul je door een groeiende liefde ontdekken dat God, Liefde, Goeroe, Acupunctuur, Gibran, Allah of macrobiotiek allemaal uitingen zijn, waardoor die liefde – ook al noem je deze dan ook anders – tot zijn recht komt.
Zo zul je ontdekken dat vele mensen vanuit hun eigen ontwikkeling tot dezelfde conclusies komen.
Zij ontmoeten zichzelf en elkaar.
Misschien kom ik je nog eens tegen.

Ik hou van je.